Hastanede bir gece :(

5 subat aksami Dubai'den gule oynaya donerken Cecilia aradi, Kaan ateslendi diyerek. Ates dusurucusunu verdik, alnina soguk kompres yaptik. Ilac etkisini gosterince uyudu, 3-4 saat sonra atesler icinde uyandi. Sabahi bu sekilde getirip doktora gittik hemen. Styles amcamiz evde de virusun bulunmasindan yola cikarak virutik dedi, ilac vermedi. Biz de gonul rahatligiyla eve donduk. Sabah 10 dan aksamin 5 ine kadar oglumun atesini dusuremedik :( ilik dus aldirdik, ilac verdik, fitil verdik. Oglum bir kere bile gulmedi o gun, huzursuz, mutsuz, gozler kipkirmizi.. canim benim. Onu oyle gormek icimi parcaladi. Hadi bir kere daha gorunelim doktora, neden dusmuyor bu ates dedik. Styles amcamiz yoktu, Dr. Younus a gozuktuk, oglumun dogum doktoru ayni zamanda. Yuksek ates bu yaz gurubunda tehlikeli, hastaneye yatiralim gozlem altinda tutalim hem de tetkikler yapariz dedi.. Ben basladim aglamaya :( Bir yandan iyi olacak diye kendimi sakinlestirmeye calisiyorum ama bir yandan da oglumun yasayacaklarini bildigim icin uzuldum.. Nitekim, hastanedeki ilk dakikalarimiz cok sancili gecti. Oglum 39.7 atesle zaten huzursuz, mutsuz uzerine bir de hastane islemleri basladi.. Kan aldilar, oradan yatistirdik, damar yolu actilar elinden, ondan da kurtulduk derken XRay cektiler, tam uyutacam, bogaz kulturu icin geldiler.. artik gozleri kapaniyordu oglumun yorgunluktan, serum takmaya gelen hemsirelere lutfen sonra gelin dedim. Uyusun istedim oglusum. Nitekim dakikalar icinde yorgunluktan uyudu yavrum benim. Kucagimda, ara ara irkilerek uyudu benim kuzum. Cok korktu hemsirelerden doktorlardan.. Beyaz onluklu biri yaklasinca resmen huzursuzlaniyordu canim benim. O gece atesi dustu. Gece bir ara yine 38.5 falandi ama uyuyabildi cok sukur. Ben de oglumun ayak ucunda onun nefesini dinleyerek uyudum canim benim.
Elindeki seyin ne oldugunu anlayamadi benim oglum. Bakti, inceledi, hotumunu cekistirdi ama o elini hiiiicccc oynatmadi yavrum benim. Sanki anladi ona dokunmamasi gerektigini. Oyun oynarken de o elini hic kullanmadi canim benim.

Ertesi gun keyfi yerindeydi ama yuzu gozu sismis, yorgundu. Zaten 3 saat uyudu gunduz uykusunu canim benim. Gelen hemsirelere sirinlik yapti, dil cikardi, dansetti. Guzel oglum benim. Aksamina da doktor amcamiz eve gidebilirsiniz deyince dunyalar bizim olduuuuu!

Butun bunlari ogluma yasattigim icin biraz sucluluk duydum sonrasinda. Dr. Styles olsaydi kesin hastaneye yatirmazdi gibime geliyor. O gece yine zorlanirdik, oglum biraz fazla ates cekerdi ama sabaha belki de duzelecekti kendiliginden. Ama doktor hastaneye yatiralim deyince karsi cikamadim. Oglumun ilk hastaligi oldu bu, ben de tecrubesizdim. Insallah bir daha bu kadar ciddi hastalanmaz ve bir daha boyle bir sey yasatmam ogluma. Onun canini yakan her igne, her islem benim icimi delik desik etti. O agladi, ben agladim.. neyseki atlattik.. Videomuzu da Berfug cekmis..