Zor gunler..

Bayram oncesi zor bir hafta atlattik. Babamiz 23 agustosta bir trafik kazasi gecirdi.. Allah onu oglumuza bagisladi. Dort kirik kaburga ve dalakta zedelenme ile atlatti. 5 gun hastanede kaldi. Ben ev ile hastane arasinda mekik dokudum. Ilk gun moralim cok bozuk bir sekilde eve gittim ve biraz agladim. Kaan ilk defa beni o halde gordu. Sanirim anladi birseylerin ters gittigini ve bana oyle bir yapisti ki o gun.. Kucagimdan inmedi ki hic yapmazdi. Babamizin durumu iyi olunca ucuncu gunden itibaren onu da hastaneye goturmeye basladim. Oglen uykusu sonrasi oglusumu da alip hastaneye gidiyorduk. Evde cok sikilmis olacak ki arabaya biner binmez gulmeye basliyordu. Hastane odasinda bile kendine eglence buldu oglum. Koltuklardan birine kuruldu, elinde de babasinin iphone u muzik caldi dansetti. O koltuga kimseyi oturtmadi :)

Babasinin yanina kuzu kuzu oturdu, babasina destek oldu benim oglum! Benim prenslerim. Allah sizleri, ailemizi korusun! Uzaklarda olmak boyle anlarda cok zormus.. Ailemize ilk gunlerde soylemedik uzulmesinler diye. Buradaki tum arkadaslarimizin destegi cok buyuktu. Hepsine ayri ayri ne kadar tesekkur etsem az.. Hic unutmiycaz.. Artik evimize ciktik, cok sukur babamiz iyi. SENI COK SEVIYORUZ BABACIK!